Wilanów Królewski

Pałac w Wilanowie Królewskim

Pałac w Wilanowie Królewskim

Teren znany kiedyś jako Wilanów Królewski jest obecnie częścią dzielnicy Wilanów, w której znajduje się znany Pałac i Ogród Wilanowski. Wschodnia część Królewskiego Wilanowa to Morysin, ulokowana na wschodniej stronie Jeziora Wilanowskiego. W jej północnej części znajduje się rezerwat przyrody.

Trakt Królewski

Trakt Królewski z góry

Trakt Królewski z góry

Trakt Królewski, obecnie obejmujący szereg ulic z Zamku Królewskiego na południe miasta pełnił w przeszłości ważną funkcję komunikacyjną dla miasta. Trakt zaczyna się na Placu Zamkowym, następnie biegnie przez Krakowskie Przedmieście, Nowy Świat, Aleje Ujazdowskie, ulicę Belwederską i Sobieskiego do Wilanowa. Kiedyś droga pełniła jeden z ważniejszych dróg w stolicy, obecnie nie mniej uczęszczana; w 1994 roku razem ze Starym Miastem i Wilanowem uznany za pomnik historii.

Arkady Kubickiego

Arkady Kubickiego

Arkady Kubickiego

Jednym z elementów wartych zobaczenia w warszawskim Zamku Królewskim są Arkady Kubickiego. Obiekt zyskał swoją nazwę od projektanta- Jakuba Kubickiego, którego projekt niezwykłych arkad został wykonany z początkiem XIX wieku. Konstrukcja składała się z siedmiu ażurowych arkad, umieszczonych w ścianach prostokątnego budynku, znajdującego się we wschodniej części Zamku Królewskiego. Między częścią arkad można było znaleźć okna, służącego nie tylko za dodatkową dekorację, ale również jako dodatkowe oświetlenie wnętrza. Głównym surowcem wykonania był piaskowiec, z którego wykonano obramowania arkad, okien, gzyms i balustradę. Założeniem Arkad było połączenie budynku z ogrodami od strony Wisły. Przez długi jednak czas nie obnoszono się łaskawie z tą częścią zamku. Po długich latach dewastacji arkad rozpoczęto ich dewastację w 1995 roku i trwała ona aż 9 lat. Obecnie pełnią one funkcję typowo turystyczną.

Pałac Pod Blachą

Pałac Pod Blachą

Pałac Pod Blachą

Pałac Pod Blachą, powstały w XVIII wieku przez Jakuba Fontanę, jest przykładem architektury późnogotyckiej, częścią Zamku Królewskiego w Warszawie i razem z nim wpisany na listę UNESCO. Początkowo na miejscu Pałacyku stała kamienica, z czasem kilkakrotnie modernizowana. Jego obecna wersja posiada białą fasadę i dość długie skrzydła. Swoją nazwę zawdzięcza pokryciu blaszaną blachą, z czasem zmienioną na dachówkę. Pałac ucierpiał z rąk Niemców w czasie II wojny światowej, odbudowany w latach 1948-1949. W latach 2004-2008 wyremontowany, przeobrażony na budynek o cechach muzealnych i edukacyjnych. Możemy w nim znaleźć ekspozycję wystawy Fundacji Teresy Sahakian oraz część wnętrz poświęconych księdzu Józefowi Poniatowskiemu.

Sala Senatorska

Sala Senatorska

Sala Senatorska

Pierwotną lokalizacją Sali Senatorskiej było pierwsze piętro Dworu Większego. Jej wygląd i stylistykę zawdzięcza się projektantowi Zachariasowi Longuelunowi, który stworzył autorski projekt Senatorskiej Sali w latach 20. XVIII wieku.  Po około 20 latach sala została przeniesiona do skrzydła przy Placu Zamkowym, gdzie można ją zwiedzić obecnie. Głównym zadaniem Sali Senatorskiej do czasu Powstania Listopadowego w XIX wieku było organizowanie w niej spotkań sejmu. W czasie powstania sala została zdewastowana, a dolna jej część przeznaczona na koszary wojskowe. Jej rekonstrukcja udała się tylko dzięki zachowanym do czasu rekonstrukcji starych saskich projektów, a także nielicznych pamiątek.

Sala Poselska

Sala Poselska

Sala Poselska

Izba Poselska jest jedną z popularniejszych  sal warszawskiego Zamku Królewskiego. Ulokowana w przyziemiu Domu Wielkiego, do roku 1525 pełniła ważną funkcję reprezentacyjną; to w niej sprawowano sądy książęce i obradował sejm mazowiecki. Kiedy modernizowano Dom Wielki w budynek parlamentarny, również Sala Poselska zmieniła wygląd, a dokładnie sklepienie zyskało renesansowy wygląd. Głównym przeznaczeniem Sali Poselskiej była organizacja weń sesji sejmu, które odbywały się co dwa lata. Kiedy sala sejmowa zmieniła miejsce, Izbę Poselską podzielono i przeznaczono na pomieszczenia służbowe. Dopiero w latach 20. odkryto piękną architekturę pomieszczenia. Po 1971 roku odtworzono w pełni pierwotny wygląd sali wraz z freskami, urozmaicając je herbami województw i ziem Rzeczpospolitej.

Nowy Dom Królewski

Nowy Dom Królewski

Nowy Dom Królewski

Dom Wielki- alternatywna nazwa Nowego Domu Królewskiego- był zaraz oprócz Małego Domu Królewskiego jednym z ważniejszych części Zamku Królewskiego w Warszawie. Twierdza powstała w drugiej połowie XVI wieku, a jego projektantem był Włoch, B.G. Quadro. Niedługo po powstaniu Wielkiego Domu Królewskiego przebudowano twierdzę, zachowując jednak jego ważniejsze elementy.

Zamek Królewski w Warszawie

Odwiedzając chociaż na krótko naszą stolicę nie sposób nie zwiedzić stołecznego Zamku Królewskiego. Zamek posiada bogatą historię, jest także jednym z pierwszych powstałych siedzib królewskich w kraju i jedną z najpopularniejszych.

Zamek Królewski o zmierzchu

Zamek Królewski o zmierzchu

Twierdza utrzymana w stylu barokowo- klasycystycznym, pochodzi z końca XIII wieku, kiedy to powstał pierwowzór zamku, znany jako drewniany gród. Dopiero w XIV wieku, kiedy to władzę nad Warszawą objął Kazimierz I, zamek zmienił postać z drewnianego na murowany. Na początek XV wieku datuje się powstanie podobnego do wersji obecnej, piętrowego, trzykondygnacyjnego budynku, który dzięki swoim gabarytom zyskał miano dworu książęcego. Ta zmiana zapoczątkowała etap goszczenia z zamkowych wnętrzach takich osób jak Władysław Jagiełło, a po 1526 roku warownia przeszła w ręce króla Zygmunta Starego i jego żony Bony. XVI wiek przejawia się na kartach historii zamku jako okres przebudowy budowli. To właśnie wówczas dobudowano do historycznej twierdzy Nowy Dom Królewski, utrzymany w stylu renesansowym, w miejscu połączenia nowopowstałego  budynku z częścią zamku wzniesiono wieżę znaną później jako Władysławowską, a modernizacje nie ominęły również zamkowych wnętrz, podczas których to przebudowano dawną salę sejmów mazowieckich na Salę Poselską czy w niewielkim stopniu poprawiono Salę Senatorską, z królewskim tronem ozdobionym baldachimem.

Dalszy czas nadal jawi się budowli jako czas rozbudowy i modernizacji, aż do czasu Potopu Szwedzkiego, kiedy to warszawski Zamek Królewski zostaje splądrowany. Z jego wnętrz znikają wówczas cenne dzieła sztuki, meble i gobeliny, sam budynek został doszczętnie zniszczony. Dopiero po latach rozpoczęto odbudowę warszawskiego zamku. Nie tylko Potop Szwedzki, ale również pozostałe konflikty zbrojne, w tym obydwie wojny światowe oraz późniejsze wojny światowe odcisnęły piętno na wyglądzie, stanie i kondycji warowni. Powojenna odbudowa zabytkowej budowli zakończyła się dopiero w 1974 roku, jednak całkowite prace wykończeniowe oraz przywrócenie wszystkich zabytków potrwało aż do 1988 roku. Niemałą w tym zasługę ma Społeczny Fundusz Odbudowy Stolicy, jednak w głównej mierze restauracja zabytku odbyła się dzięki składkom społeczeństwa.

Widok od strony Arkad Kubickiego

Widok od strony Arkad Kubickiego

W 1980 roku Zamek Królewski wraz ze Starym Miastem trafił na listę zabytków UNESCO. Zwiedzając warszawską twierdzę warto pamiętać, że w przeszłości pełniła ona funkcję siedziby polskich królów, a w zamkowych wnętrzach  odbyły się ważne dla kraju wydarzenia o znaczeniu historycznym, min. podpisanie Konstytucji Kwietniowej, koronizacja cara Mikołaja I Romanowa i inne. Wpisany do Państwowego Rejestru Muzeów, fragmenty zamku, takie jak Pałac Pod Blachą, Arkady Kubickego czy Bibliotekę Królewską wpisano do rejestru zabytków, a także wraz z Traktem Królewskim i Wilanowem Królewskim uznany za pomnik historii. Obecnie Zamek Królewski w Warszawie, oprócz pełnienia roli muzeum służy do organizacji spotkań państwowych. Szacuje się, że rocznie twierdzę zwiedza pół miliona turystów.